De langgerekte lijnen van bomen en begroeiing lopen als een transparant gordijn voor de architectuur langs, waardoor het beeld voortdurend lijkt te bewegen tussen zichtbaar en verborgen, werkelijkheid en herinnering.
Hoe langer je kijkt, hoe meer vormen, kleuren en details zich prijsgeven. Het landschap voelt vertrouwd, maar tegelijkertijd ongrijpbaar — alsof je kijkt naar een plek die je ooit hebt gekend of waar je misschien alleen van hebt gedroomd.













